[O jaskółko srebrnolica]

[Erik Otton von Hohenburg]

O jaskółko srebrnolica,

ty co wyjrzawszy o brzasku i świcie,
spoglądam nań ciebie i widzę,
płynące po ślipiach twoich w lazurycie,
ku mrokom fale wzniesione jak morza w błękicie,
niosąc dzień następny i nieposkromioną nadzieję.

Spoglądam i widzę jak twe śnieżne oblicze
co z rześkim wiosny powiewem się szarpie,
niczym drzewia złociste chybocząc na wietrze,
dając im odpór wzbija się w nieznane.

Nieznane są ci szczyty, obce ci są ziemie,
wyglądasz z ponad obłoków sklepienia,
na lud ziemski zastygły w podziwie,
i spragniony zbliżenia.

Poczynię ów zapis w najwyższej namiętności,
pomny chwil straconych i marzeń posmaku,
wiosennego wiatru, który zabrał mi ciebie,
i bursztynowych zorzy, które w twoich włosach wodził.