Starzenie się to choroba

[Kamiljan de Harlin]

     Tytuł tego artykułu nie ma na celu obrazić osób starszych. Ma jednak na celu podkreślić, że stopniowa degradacja organizmu nie jest prawidłowym stanem rzeczy. Nie jest normalnym to, że ludzie, którym przysługuje niezbywalne i przyrodzone prawo do życia, powoli i w cierpieniu zmuszani są do śmierci.

     Starzenie się to choroba. Człowiek w podeszłym wieku ma słabszą odporność, gorszą kondycję fizyczną, mniej gęste kości, mniej pojemne płuca, wolniejszy metabolizm, mniej wydolne nerki, mniejszą masę mięśniową, słabszy słuch, ograniczoną zdolność akomodacji oka, mniej sprawny mózg, mniej aktywny układ nerwowy, mniejszą ilość kubków smakowych, mniej śliny i więcej próchnicy zębów, mniej elastyczną skórę, problemy z jakością snu, osłabione struny głosowe, a jego komórki regenerują się wolniej, tkanki zanikają, włosy siwieją i rozrzedzają się, rany częściej zostawiają blizny. Świat skupia się na walce ze skutkami starości, chorobami związanymi z podeszłym wiekiem, ale ignorowane jest sedno problemu – samo starzenie się organizmu.

     Celem przyświecającym Wydziałowi Posthumanizmu na naszym uniwersytecie jest uświadamianie społeczeństwa o źródle problemów współczesnego świata i rozpowszechnianie mało znanych, lecz potencjalnie skutecznych rozwiązań, a także wywieranie nacisku na rządzących, aby drastycznie zwiększyli finansowanie instytucji badawczych, które nie są w stanie lub trudno im utrzymać się na rynku. Kluczem do osiągnięcia lepszego świata jest wiara w postęp, wyrażająca się oddaniem i poświęcaniem się na jego rzecz. Progresja zachodząca samoistne jest zbyt powolna i wymaga akceleracji.