26 Cze 2019, 19:49:41
Dzisiejszy wykład będzie o koordynacji sił powietrznych podczas walk nad wodami otaczającymi wybrzeża Federacji Nordackiej.
Główną siłą wojsk powietrznych podczas obrony mają być zmodernizowane torpedowce, posiadające najnowsze wyposażenie.
Obecnie dostępne są trzy modele (Tetyda-H, Pontos-H i Forkos-H). Ich główną zaletą jest prędkość, zwrotność oraz rozmaite wyposażenie. Posiadają od 2 do 6 torped oraz działka różnego kalibru (odpowiednio 30 mm, i 25 mm), umożliwiające obronę po wypuszczeniu ładunków. Modele te posiadają niestety także kilka wad, dwoma ważniejszymi jest ich delikatność oraz duże zapotrzebowanie na paliwo. Wymaga to utrzymywania bezpiecznej drogi zaopatrzenia do baz lotniczych.
Głównym sposobem walk nowoczesnych torpedowców są tak zwane "roje". W tym tekście zostanie w skrócie opisana ta metoda. Polega ona na atakowaniu dwoma lub trzema samodzielnymi eskadrami po trzy klucze jednego celu. Klucze trzymają się w pewnej odległości od siebie. Tuż poniżej linii chmur pułap ma trzymać pierwszy z nich. Na nim skupić się ma pierwsza fala uderzeń obrony przeciwlotniczej, tuż po rozpoczęciu ataku, druga grupa ma za zadanie podążać za swoimi poprzednikami i zrzucić ładunek. Ogień artyleryjski, w założeniu nie wyrządzi takich szkód, jak pierwszemu kluczowi, dzięki temu ta faza ma większą siłę ognia. Trzecia grupa ma za zadanie zanurkować i zrzucić ładunek w momencie, gdy dwie poprzednie będą wykonywać zwrot przez burtę dalszą od strony przeprowadzenia natarcia. W tym przypadku artyleria wrogiego okrętu będzie skierowana w drugą stronę.
Odwrót zawracających torpedowców zabezpieczać mają wielozadaniowe samoloty myśliwskie (RKL-01-AF i RKL-02-AF). Podczas gdy formacje przeprowadzające odwrót znajdą się nad linią chmur, z wyższych pozycji w ścisłym szyku, a dokładniej w tak zwanym "klinie", na maszyny wroga, mają zanurkować myśliwce. Atak od góry powinien spowodować szybkie rozproszenie maszyn nieprzyjaciela, przy minimalnych stratach własnych.
Czasem jako wsparcie używane są Mu.CAS 81, lecz najczęściej są to pojedyncze samoloty wsparcia mające za zadanie eliminacje stanowisk przeciwlotniczych.
W przypadku rozpoczęcia desantu morskiego, pierwszą linią obrony sił powietrznych mają być ciężkie myśliwce wielozadaniowe (Vol.-22/HAF i Vol.-34/HAF) oraz lekki myśliwiec wielozadaniowy (Mu.CAS 112/113). Posiadają one pociski rakietowe, umożliwiające łatwe zniszczenie samych barek desantowych, dużych oraz małych, jak i samych okrętów desantowych.
Ich sposób działania jest następujący. W przypadku pojedynczych barek lub ich skupisk, działać mają osobne jednostki. Dopuszczalne jest atakowanie przez klucz w szyku klinowym, lecz jedynie przy obecności większej ilości jednostek nieprzyjaciela. W przypadku ataku na okręt desantowy, zalecane są ataki w rozproszonej formacji przez pojedyncze klucze, w przypadku Mu.CAS 112/113 oraz dwa klucze w przypadku ciężkich myśliwców wielozadaniowych.
Odwrót tych jednostek również ubezpieczany jest przez klucze stworzone z maszyn typu RKL, lecz w tym wypadku szyki tych maszyn pozycję startową do ubezpieczania mają już pod linią chmur, by móc szybko zareagować.
Wszystkie modele przedstawione poniżej mogą się zmieniać z biegiem czasu.
Walka z pojedynczymi okrętami
Główną siłą wojsk powietrznych podczas obrony mają być zmodernizowane torpedowce, posiadające najnowsze wyposażenie.
Obecnie dostępne są trzy modele (Tetyda-H, Pontos-H i Forkos-H). Ich główną zaletą jest prędkość, zwrotność oraz rozmaite wyposażenie. Posiadają od 2 do 6 torped oraz działka różnego kalibru (odpowiednio 30 mm, i 25 mm), umożliwiające obronę po wypuszczeniu ładunków. Modele te posiadają niestety także kilka wad, dwoma ważniejszymi jest ich delikatność oraz duże zapotrzebowanie na paliwo. Wymaga to utrzymywania bezpiecznej drogi zaopatrzenia do baz lotniczych.
Głównym sposobem walk nowoczesnych torpedowców są tak zwane "roje". W tym tekście zostanie w skrócie opisana ta metoda. Polega ona na atakowaniu dwoma lub trzema samodzielnymi eskadrami po trzy klucze jednego celu. Klucze trzymają się w pewnej odległości od siebie. Tuż poniżej linii chmur pułap ma trzymać pierwszy z nich. Na nim skupić się ma pierwsza fala uderzeń obrony przeciwlotniczej, tuż po rozpoczęciu ataku, druga grupa ma za zadanie podążać za swoimi poprzednikami i zrzucić ładunek. Ogień artyleryjski, w założeniu nie wyrządzi takich szkód, jak pierwszemu kluczowi, dzięki temu ta faza ma większą siłę ognia. Trzecia grupa ma za zadanie zanurkować i zrzucić ładunek w momencie, gdy dwie poprzednie będą wykonywać zwrot przez burtę dalszą od strony przeprowadzenia natarcia. W tym przypadku artyleria wrogiego okrętu będzie skierowana w drugą stronę.
Odwrót zawracających torpedowców zabezpieczać mają wielozadaniowe samoloty myśliwskie (RKL-01-AF i RKL-02-AF). Podczas gdy formacje przeprowadzające odwrót znajdą się nad linią chmur, z wyższych pozycji w ścisłym szyku, a dokładniej w tak zwanym "klinie", na maszyny wroga, mają zanurkować myśliwce. Atak od góry powinien spowodować szybkie rozproszenie maszyn nieprzyjaciela, przy minimalnych stratach własnych.
Czasem jako wsparcie używane są Mu.CAS 81, lecz najczęściej są to pojedyncze samoloty wsparcia mające za zadanie eliminacje stanowisk przeciwlotniczych.
Walka z desantowcami i barkami desantowymi
W przypadku rozpoczęcia desantu morskiego, pierwszą linią obrony sił powietrznych mają być ciężkie myśliwce wielozadaniowe (Vol.-22/HAF i Vol.-34/HAF) oraz lekki myśliwiec wielozadaniowy (Mu.CAS 112/113). Posiadają one pociski rakietowe, umożliwiające łatwe zniszczenie samych barek desantowych, dużych oraz małych, jak i samych okrętów desantowych.
Ich sposób działania jest następujący. W przypadku pojedynczych barek lub ich skupisk, działać mają osobne jednostki. Dopuszczalne jest atakowanie przez klucz w szyku klinowym, lecz jedynie przy obecności większej ilości jednostek nieprzyjaciela. W przypadku ataku na okręt desantowy, zalecane są ataki w rozproszonej formacji przez pojedyncze klucze, w przypadku Mu.CAS 112/113 oraz dwa klucze w przypadku ciężkich myśliwców wielozadaniowych.
Odwrót tych jednostek również ubezpieczany jest przez klucze stworzone z maszyn typu RKL, lecz w tym wypadku szyki tych maszyn pozycję startową do ubezpieczania mają już pod linią chmur, by móc szybko zareagować.
Walka z okrętami podwodnymi i szybkimi jednostkami reagowania
[size=100]Do walki z okrętami podwodnymi i szybkimi jednostkami reagowania przeznaczone są lekkie myśliwce wielozadaniowe MU.CAS 81. Posiadają one zarówno załadunek bomb, jak i torped, co zapewnia im największą możliwość manewrów spośród wszystkich jednostek. Ładunek bombowy zapewnia im możliwość zaatakowania okrętów podwodnych znajdujących się bliski tafli wody. Specjalny radar umożliwia pilotom ustalenie głębokości na jakiej się znajdują okręty wroga, przed rozpoczęciem natarcia. Ten sam radar pozwala ustalić pozycję pomniejszych, szybkich jednostek.[/size]
Sposób przeprowadzania ataku jest bardzo prosty. Maszyny znajdujące się tuż nad chmurami, czekają, aż ich radar określi położenie jednostek, w przypadku okrętów podwodnych zalecane jest atakowanie fazowe, w formacji. W przypadku samotnych jednostek reagowania, zalecany jest rozproszony szyk.
Adam Aleksander II
Perzys iksis nāmorghūlilaros
![[Obrazek: signature_qsahasr.png]](https://s6.ifotos.pl/mini/signature_qsahasr.png)