[i]O 18:05 no portu w Wercheg wpłynął statek na którym podróżował Suzeren Calradii, Król Rhodoków, Swadian, Vaegirów i Nordów, Chan Khergitów, Sułtan Sarranidów, pan w Yalen, Praven, Rivacheg, Sargoth, Tuldze oraz Ahmerrad, wojownik o wolność Ziem Calradzkich oraz najjaśniejszy władca Calradyjczyków Alfred Fabian, który pozostawił Ziemie Calradzkie na pastwę losu, pozwalając na pogrążenie się w anarchii. Nie spodziewał się jednak, że pozostawienie terenów calradzkich sprawi, że cała Rzesza Arcyksiążęca Learven pogrąży się w marazmie, pozwalając na wystawienie w muzeum narodowych "pustych tabliczek", czyli symbolu ciemnych czasów braku wiedzy oraz ambicji do zmian.[/i]

Calradyjczycy!

Oto ja, Alfred Fabian, Suzeren Calradii, Król Rhodoków, Swadian, Vaegirów i Nordów, Chan Khergitów, Sułtan Sarranidów, pan w Yalen, Praven, Rivacheg, Sargoth, Tuldze oraz Ahmerrad, wojownik o wolność Ziem Calradzkich oraz najjaśniejszy władca Calradyjczyków w trosce o dalszą przyszłość powróciłem do Calradii. Z przykrością patrzę, gdy świetny naród pogrąża się w anarchii i wojuje ze sobą w bratobójczej wojnie. Dalsze losy spoczęły w nieodpowiedzialnych rękach, które zamiast zapewnianego dobrobytu doprowadziły jedynie do upadku idei oraz zniszczenia. Pomimo postępu technologicznego, który nastąpił w ostatnich latach - nie nastąpiło polepszenie warunków życiowych w krainie. Tysiące mieszkańców nadal nie mają co do garnka włożyć, płody rolne niszczone są przez kawalerię i ciężkozbrojną piechotę, a także destrukcyjne maszyny, które zwykło się nazywać czołgami. Wybuchy artylerii oraz ładunki wybuchowe narażają na zniszczenie najważniejsze zabytki architektury, a bandyci wykorzystują wojnę. Jednak nie poprzez ataki na bezbronnych wieśniaków oraz osłabione armie. Teraz okradają banki, które słabo zabezpieczone stają się łatwym celem dla złodziei.

Pora zakończyć ciemne czasy. Czasy anarchii, braku władców oraz demoralizacji. Pora poprowadzić ku wyżynom aktywności kraj z wieloletnią tradycją, który dzięki obecności w Federacji Nordackiej zyskał wiele, tracąc jeszcze więcej. Czas powrócić do idei rokoszy calradzkiej, która nie pozwoliła na połączenie z resztą Rzeszy Książęcej Learven Ziem Calradyjskich zapewniając im dalsze prosperowanie na dawnych warunkach. Chociaż obecne przywileje nie są nadal widoczne, a nawet olewane przez władców zza granicy. Szczególnie przez władców krain demokratycznych, które nie rozumieją absolutyzmu oświeconego panującego w Calradii. Nigdy go nie zrozumieją i będą tępić, jednocześnie dalej popadając w marazm i patrząc się ze zdziwieniem, jak kraina, której ustrój jest nie do pomyślenia prosperuje lepiej, aniżeli ich.

Poprowadźmy razem Calradię ku wyżynom, dążąc do świetności. Mam nadzieję, że aktywność na Ziemiach Calradzkich zainspiruje pozostałych mieszkańców Dalerii do aktywności i sprawi, że w kąt schowają się dominujące obecnie elity. Niech nasza kraina mlekiem i miodem płynie, od Rivacheg poprzez Praven aż do Veluki i jeszcze dalej!

W Sargoth nastała cisza. Przebywający tam Suzeren Ziem Calradyjskich, pretendent do tronu daleriańskiego jak również do zwierzchnictwa nad ziemią efrodryjską oraz learveńską zamknął się w sali zamkowej i nie wyraził zgody na jakiekolwiek audiencje. Widać było, że niepokoi go to, że w hotelu Sputnik poza jego plecami uchwalane zostają odmienne uchwały, sprzeczne ze sobą w każdym calu. Gdy już na jego głowie spoczął laur zwycięstwa i udało mu się sięgnąć po oczekiwaną koronę w sposób inny niż samozwańczy, zdecydowano się na referendum w sprawie, czy Daleria nadal zostanie w FN, czy też nie. To prawdopodobnie zaprząta teraz głowe zwierzchnika Calradii i z tego właśnie powodu zdecydował się pozostać w zamku otaczając go niemalże boskim immunitetem oraz pozwalając Nordom na zdecydowaną ofensywę na utracony niedawno na rzecz Swadii Zamek Jelbegi.

Natomiast w zaciszu Suzeren nadal szykował misterne plany. Przez okno wylatywały kartki z dziwnymi napisami, które nakazał zbierać podwładnym oraz odpowiednio segregować, co czynili z niemałym trudem. Bardzo ciekawie oglądali różne napisy, jednakże nie potrafili nic z nich zrozumieć. Tak samo nie udawało im się nadać jakiegokolwiek znaczenia rysunkom, przypominającym taktyki bitewne czy budowę fortyfikacji.