Słyszeć zdawał się śpiew przęseł opierających się falom,

W ogniu słońca, kołysanych wiatrem stalowych warkoczy,

którymi jak kometa zwijając się do lotu oplata Jowisza,

które technika zjednoczona w braterstwie ze sztuką,

Wydała ogniem na świat rozpalony, do białości niczym gniew hutniczy,

Lecz to był śpiew przęseł własnym dręczonych ciężarem,

śpiew węzeł więzionych ściskaniem,

I wtem huk niosący się gromem ku morzu,

Jeden byłem temu świadkiem, gdyż wychyliłem się wspięty na posążu.

I stanąłem oczadzony, mgliste miałem lico,

Odkryłem, wnet spostrzegam; próżno szukać ni co,

Nuż jedynie głowy - śmierci czekające,

Nuż jedynie gruzy - most wspominające,

i te pieśni przęseł - snu mi wzbraniające.