Podczas wykopalisk prowadzonych na terenie guberni golemskiej w dependencji Norrington archeolodzy z Akademii Lehnsberskiej natrafili na wyjątkowe znalezisko – kurchan datowany na okres 1500–1000 p.n.e. Kurhan ten stanowi jedno z najlepiej zachowanych miejsc pochówku przedstawicieli kultury nordholmskiej, rozwijającej się na obszarze Norington oraz północno-wschodniej części Monarchii Kiryjskiej.

Kultura nordholmska, której przedstawiciele zamieszkiwali ten region, była społecznością rolniczo-pasterską, rozwijającą się w epoce brązu. Archeolodzy wskazują, że ludność ta była użytkownikami języka protowinkulijskiego, o czym świadczą liczne dowody lingwistyczne. Analizy językowe wykazują, że starowinkulijski – język używany w późniejszych epokach – zawiera liczne zapożyczenia z języka protoabchaskiego. Fakt ten sugeruje, że obszar Norington był pierwotnym miejscem osiedlenia się tej społeczności po oddzieleniu się od grup protobatackich.

Kurhan w guberni golemskiej charakteryzuje się typową dla epoki brązu strukturą – kopiec ziemny otoczony drewniano-kamiennym kręgiem, pod którym znajdowała się komora grobowa. Wewnątrz komory archeolodzy odnaleźli dobrze zachowany szkielet mężczyzny, liczne narzędzia z brązu, ceramikę zdobioną geometrycznymi wzorami oraz ozdoby wykonane z bursztynu i kości. Obecność tych przedmiotów sugeruje, że zmarły był osobą o wysokim statusie społecznym, być może wodzem lub kapłanem.

Przebadany szkielet mężczyzny dostarczył cennych informacji na temat ludności kultury nordholmskiej. Badania morfologiczne wskazują na wysoką i krępą budowę ciała, typową dla ludów północnej Nordaty. Analiza uzębienia oraz struktury kości sugeruje dietę bogatą w białko, co wskazuje na intensywną hodowlę zwierząt. Wstępne wyniki badań patologicznych ujawniają również ślady zmian kostnych związanych z częstą jazdą konną, co może świadczyć o znaczeniu koni w życiu społecznym tej kultury.

Najbardziej przełomowym odkryciem było przeprowadzenie badań genetycznych szkieletu. Analiza chromosomu Y wykazała, że DNA mężczyzny jest niemal identyczne z DNA współczesnych Winkulijczyków. Wynik ten dostarcza kolejnych dowodów na obecność protowinkulijczyków na tym obszarze w epoce brązu i potwierdza, że kultura nordholmska stanowiła ważny etap w procesie etnogenezy Winkulijczyków.

Wyniki badań lingwistycznych i genetycznych wspierają hipotezę, że rejon Norington stanowił pierwotne miejsce zamieszkania protowinkulijczyków przed ich dalszą migracją na południowy wschód Nordaty. Oddzielenie się tej grupy od protobatackiej wspólnoty i ich stopniowa ekspansja miała kluczowe znaczenie dla kształtowania się języka i kultury późniejszych mieszkańców Winkulii.

Znalezione w grobowcu artefakty wykazują liczne podobieństwa do znalezisk z innych kultur epoki brązu, m.in. z obszaru monarchii kiryjskiej oraz wschodniej Nordaty. Ceramika oraz wzory zdobnicze noszą wpływy kultur stepowych, co sugeruje istnienie dalekosiężnych kontaktów handlowych i kulturowych.

Sposób pochówku w kurchanie wskazuje na skomplikowany system wierzeń. Znalezione przedmioty, w tym broń i biżuteria, sugerują wiarę w życie pozagrobowe oraz silne znaczenie rytuałów pogrzebowych. Ułożenie ciała oraz obecność naczyń rytualnych wskazują na praktyki związane z kultem przodków, co było powszechne w społecznościach epoki brązu.

Znalezisko z guberni golemskiej stanowi kolejny dowód na to, że ziemie te od wieków były zamieszkiwane przez ludność protowinkulijską. Wzmacnia to tezę o ich odwiecznie winkulijskim charakterze i podkreśla rolę, jaką region Norington odegrał w formowaniu się tożsamości kulturowej i językowej Winkulijczyków.

Badania prowadzone przez archeologów z Akademii Lehnsberskiej dostarczają bezcennych informacji na temat kultury nordholmskiej oraz jej roli w historii regionu. Odkrycie kurchanu i analiza jego zawartości pozwalają lepiej zrozumieć procesy migracyjne, kontakty międzykulturowe i rozwój społeczności epoki brązu. Jest to jedno z najważniejszych znalezisk archeologicznych ostatnich lat, które rzuca nowe światło na pochodzenie i tożsamość Winkulijczyków.