Zauważyłem w Dreamlandzie jedną tendencję – kultura umiera. I nie chodzi mi to o środki masowego przekazu, takie jak nowe gazety, czy radia. Na przykład Biblioteka św. Róży jest już od paru lat martwa. Pojęcie malarstwa w Dreamlandzie nie istnieje. Szczerze mówiąc niepokoi mnie to z tego powodu, że sam jestem fanem literatury, muzyki oraz sztuki.

 

dwupłaszczyznowość świata mikronacji: pierwsza płaszczyzna – myślenie o Dreamlandzie w skali forum oraz działalności w internecie, druga płaszczyzna – myślenie o królestwie jako o „realistycznym” świecie (ta mogłaby być wykorzystywana do twórczości);

 

Są to założenia ogólne, które można zawsze rozwijać. Uważam tę inicjatywę, za coś otwartego, w czym mieszkańcy Dreamlandu mogą brać udział, bez żadnych ograniczeń. Trzeba tylko pamiętać o głównym haśle, tego nurtu: Drzwi zamknąć za sobą, a otworzyć przed sobą.

 

A za symbol naszego Dreamladzkiego modernizmu uznaję obraz klucza, który jest tutaj symbolem otwarcia drzwi do przyszłości, z którego rozchodzą się promienie światła, które są zwiastunem dobra idącego wraz z otworzeniem tych drzwi.

 

[Oryginalnie w Nr 24. Tygodnika Luindorskiego - 27 stycznia 2018 r. - niedostępny]

[Tekst przekazany przez @Erik Otton von Hohenburg]