Lehnsberg (daw. Leńsko) - jest to średniej wielkości miasto w centralnej Winkulii, a zarazem stolica krainy historycznej znanej jako Lehnsbergia, a także jedno z najstarszych miast winkulijskich. Prawa miejskie miejscowość uzyskała w 1239 roku, ale jeszcze wcześniej bo już za panowania Albrechta Lehnsberskiego 1172 roku zdecydowano się przenieść stolicę Winkulii ze spalonego przez Westlandczyków Górna i jeszcze wcześniej Anater do Lehnsberga. Miasto z przerwami stanowiło stolicę Królestwa Winkulii (z przerwami), aż do XIX wieku, kiedy to zdecydowano się przenieść stolice do Kanugardu. Obecnie miasto znane jest jako popularny ośrodek wypoczynkowy. Tutejsze wody mineralne mają podobnież właściwości lecznicze, a poza tym w okolicy jest mnóstwo interesujących zabytków spośród których można wymienić min. Zamek Królewski ma którym przez blisko siedem stuleci byli koronowani królowie Winkulii i na którym odbył się także pierwszy Folkstag zwołany przez Kazimierza Volkiańczyka w 1503 r. dając tym samym początek winkulijskiemu parlamentaryzmowi. Warto także zobaczyć Katedrę pod wezwaniem św. Dominika w której kazania głosił słynny winkulijski teolog Hugon von Meithoffen i świecki przywódca reformacji, który przekonywał episkopat do odłączenia się od Rotrii.  W Katedrze znajduje się także krypta królewska w której pochowani

Decyzją rady miasta Lehnsberg, miasto otrzymało nowy wzór herbu nawiązujący do starożytnych tradycji heraldycznych dawnej stolicy Winkulii. Autorem pracy jest JE Pavel van der Gibson.

Pomnik Jego Królewskiej Mości Jerzego Izaaka to monument poświęcony jednemu z najważniejszych władców w historii Królestwa Winkulii. Jerzy Izaak objął tron w 2024 roku po abdykacji Jego Królewskiej Mości Alfreda Fabiana Wielkiego, przejmując władzę w kluczowym dla państwa momencie. Jego rządy przyniosły istotne zmiany ustrojowe i polityczne, które na zawsze ukształtowały oblicze Winkulii.

Największym osiągnięciem Jerzego Izaaka było przeprowadzenie gruntownych reform ustrojowych, które doprowadziły do uchwalenia nowej konstytucji. Dokument ten znosił panującą w kraju monarchię absolutną i wprowadzał bardziej liberalny system rządów, zwiększając rolę parlamentu oraz decentralizując władzę. Dzięki tym reformom Winkulia stała się państwem bardziej otwartym, pluralistycznym i dostosowanym do wyzwań nowoczesnego świata.

Poza reformami ustrojowymi, Jerzy Izaak zasłynął jako władca dbający o rozwój infrastruktury i architektury. Za jego panowania zrealizowano wiele ambitnych projektów urbanistycznych, które wpłynęły na kształt największych miast Winkulii. Najbardziej znaczącą inwestycją tego okresu była budowa Parku Jerzycjańskiego w Kanugardzie – jednego z największych i najbardziej reprezentacyjnych terenów zielonych w stolicy. Oprócz tego powstały nowe budynki administracyjne, obiekty kulturalne oraz rozbudowano system komunikacyjny kraju, co znacząco poprawiło jakość życia obywateli.

Jerzy Izaak był nie tylko królem Winkulii, ale także wybitnym dyplomatą, który jeszcze przed objęciem tronu odegrał kluczową rolę w rozszerzeniu terytorium państwa. Jako następca tronu odegrał istotną rolę w negocjacjach prowadzących do przyłączenia do Winkulii Arcyksięstwa Norington (po winkulisku Nordholm). Włączenie tego obszaru do Królestwa było znaczącym sukcesem politycznym i umocniło pozycję Winkulii na arenie międzynarodowej.

Przed wstąpieniem na winkulijski tron Jerzy Izaak sprawował także funkcję cesarza Insulii. Jego pozycja dynastyczna była dodatkowo umocniona przez związki rodzinne – był pasierbem Księcia Sarmacji, co przyczyniło się do wzmocnienia sieci sojuszy Królestwa i stabilizacji politycznej regionu. Jego polityka zagraniczna opierała się na dyplomacji i współpracy, co zapewniło Winkulii korzystne relacje z sąsiednimi państwami.

Pomnik Jerzego Izaaka został ufundowany przez środowiska związane z konserwatywno-liberalnym klubem gazety Voog Winkuliersdeg oraz Fundację Księżnej Olgi von Hohenburg. Jego budowa miała na celu uhonorowanie dorobku tego wybitnego monarchy i przypomnienie przyszłym pokoleniom o jego zasługach.

Monument przedstawia Jerzego Izaaka na koniu, w dynamicznej i pełnej majestatu pozie. Król jest ubrany w królewskie szaty i dzierży wodze, symbolizując jego silne, zdecydowane i sprawiedliwe przywództwo. Statua została umieszczona na bogato zdobionym postumencie, na którym wyryto inskrypcję upamiętniającą jego dokonania. Całość wyróżnia się niezwykłą dbałością o detale, oddając nie tylko dostojność monarchy, ale także ducha epoki, w której przyszło mu rządzić.

Pomnik Jego Królewskiej Mości Jerzego Izaaka jest nie tylko wyrazem hołdu dla jednego z najwybitniejszych władców Winkulii, ale także symbolem zmian, jakie dokonały się w państwie pod jego przewodnictwem. Stoi on jako przypomnienie o czasach wielkich reform, rozwoju i stabilizacji, które ukształtowały nowoczesną Winkulię.

Katedra w Lehnsbsergu, dawnej stolicy Winkulii, to jedna z najważniejszych i najbardziej monumentalnych świątyń w regionie. Jej budowę ukończono w 1890 roku, a architektura stanowi doskonały przykład neogotyckiego stylu, łączącego majestatyczność z bogactwem detali. Strzeliste wieże katedry górują nad miastem, ich smukłe sylwetki przecinają niebo, symbolizując dążenie człowieka ku temu, co transcendentne. Fasada zdobiona jest misternymi rzeźbami świętych, a okazały portal wejściowy zachwyca rozbudowaną dekoracją ornamentalną i kunsztownymi witrażami przedstawiającymi sceny biblijne oraz postacie ważne dla historii winkulijskiego chrześcijaństwa.
We wnętrzu katedry dominuje atmosfera podniosłości i duchowego uniesienia. Wysokie, smukłe filary podtrzymują sklepienie krzyżowo-żebrowe, a światło wpadające przez kolorowe witraże rzuca na posadzkę i mury świątyni kalejdoskop barw. Witraże przedstawiają nie tylko klasyczne motywy religijne, ale także nawiązania do historii Winkulii, ukazując wydarzenia i postacie kluczowe dla miejscowej wspólnoty wiernych. Nawa główna prowadzi do bogato zdobionego ołtarza głównego, który stanowi prawdziwe arcydzieło sztuki sakralnej – złocone elementy, misterne rzeźby i polichromie nadają mu niezwykły blask, podkreślający jego centralne miejsce w liturgii.
Pomnik Patriarchy Klemensa V – hołd dla mądrości i duchowego przywództwa
Jednym z najbardziej znaczących wydarzeń w najnowszej historii katedry było wzniesienie w 2023 roku pomnika patriarchy Klemensa V, postaci niezwykle istotnej dla historii zarówno Winkulii, jak i samego Kościoła. Monument stanął na placu przed katedrą i szybko stał się miejscem pielgrzymek oraz refleksji dla wiernych. Postać patriarchy została przedstawiona w pełnym majestacie – ubrana w ceremonialne szaty, z dostojnym wyrazem twarzy, wskazując ręką ku horyzontowi, jakby nieustannie kierowała spojrzenie ku przyszłości i dalszemu rozwojowi duchowemu ludzkości.
Na cokole pomnika wyryto jedno z jego najważniejszych i najbardziej inspirujących zdań: „POPIERAM WASZĄ KRÓLEWSKĄ MOŚĆ”. W tych prostych, lecz niezwykle głębokich słowach zawarta jest cała istota mądrości i przewodnictwa patriarchy Klemensa V. Zdanie to, choć pozornie krótkie, jest skarbnicą myśli politycznej, duchowej oraz filozoficznej, która przez lata inspirowała władców, kapłanów oraz zwykłych wiernych.
Jego Świątobliwość, wypowiadając te słowa, nie tylko wyraził akt wsparcia, ale także nadał mu wymiar symboliczny – podkreślił nierozerwalny związek między władzą świecką a duchową, między autorytetem królewskim a autorytetem moralnym Kościoła. W tym jednym zdaniu zawarł całą esencję harmonii między doczesnością a wiecznością. To wyrażenie można interpretować wielopłaszczyznowo: Legitymizacja i wsparcie władzy świeckiej – patriarcha, jako przywódca duchowy, dostrzegał konieczność jedności między władzą królewską a Kościołem. Jego poparcie oznaczało nie tylko akceptację rządów monarchy, ale także przypomnienie, że każdy władca powinien działać zgodnie z boskimi prawami i moralnością. Mądrość dyplomatyczna – wyrażenie to odzwierciedlało umiejętność prowadzenia subtelnej gry politycznej, w której Kościół, nie tracąc swojej niezależności, potrafił wpływać na losy państw i narodów. Wypowiadając te słowa, patriarcha nie tylko wzmacniał relacje z monarchą, ale także zapewniał stabilność i jedność, kluczowe dla zachowania porządku w społeczeństwie. Inspiracja dla przyszłych pokoleń – od tamtej chwili cytat ten stał się nie tylko dewizą polityczną, ale także swoistą maksymą życiową dla tych, którzy dążą do harmonii między wiarą a odpowiedzialnością społeczną. Słowa patriarchy Klemensa V do dziś są przywoływane przez myślicieli, teologów i historyków jako kwintesencja chrześcijańskiego przywództwa.
W 2025 roku, po decyzji władz komitatu górnowinkulijskiego, katedra przeszła w ręce Kościoła Powszechnego Polinu. Zmiana ta była symbolicznym aktem kontynuacji i adaptacji duchowej tradycji w nowych warunkach społeczno-politycznych. Choć instytucje się zmieniają, budowla nadal pozostaje centrum religijnym, miejscem kultu i refleksji dla wiernych, niezależnie od ich przynależności wyznaniowej.
Dziś katedra w Lehnsbsergu jest nie tylko zabytkiem architektury sakralnej, lecz także przestrzenią duchowej kontemplacji, gdzie każdy, kto pragnie znaleźć ukojenie, może przyjrzeć się postaci patriarchy Klemensa V, odczytać jego słowa i odnaleźć w nich ponadczasową mądrość.