Historia Amatorów epoki dröxviñérš

Od przybycia na kontynent w 1016 roku lud amatorski błąkał się po nim, mieszając się z ludami koczowniczymi, powoli zapominając o swojej dawnej kiryjskiej przeszłości i coraz bardziej przyjmując tożsamość nomadów pozbawionych ojczyzny. W XIII wieku ta nieliczna społeczność przyłączyła się do konfederacji plemion muratycko-westlandzkich, która najechała na obszar Półwyspu Winkulijskiego i osiadła tam, stając się znana jako Imperium Wielkich Jeuopów. Amatorom przyznane zostały tereny na północno-zachodnim wybrzeżu Półwyspu, które tamci nazwali Klawonią i ogłosili w 1221 roku powstanie tam Saganatu Amatorskiej Klawonii, własnego jednakże ten szybko zamieniono w chanat, a następnie w księstwo, po czym oddano pod bezpośrednią kontrolę władców Jeuopów. Wówczas wśród Amatorów upowszechnił się islam, zarówno w odmianie sunnickiej, jak i szyickiej. Amatorzy tolerowali rdzennych mieszkańców swoich ziem, odmawiali także uczestniczenia w Wojnach Restytucyjnych, które z Wielkimi Jeuopami prowadziły państwa winkulijskie z południa półwyspu. Wojny te doprowadziły ostatecznie w XV wieku do upadku Imperium Wielkich Jeuopów i początku rozbicia politycznego na półwyspie, co skłoniło, powiększoną już przez dwa stulecia rozwoju, społeczność amatorską do rozpoczęcia migracji. Znów wędrowali oni po Nordacie Środkowej, nierzadko napadając na pobliskie państwa i plemiona. Po pewnym czasie stali się swoistą zbieraniną koczowników, najemników i banitów. Ze względu na niepiśmienność owego społeczeństwa czasy te pozostają w większości zmitologizowane. Tak oto spędzili oni na owej tułaczce, nierzadko śpiąc pod gołym niebem, ewentualnie w tipi bądź jurtach (w tych ostatnich nierzadko tłoczyło się kilka rodzin, choć zwykle nie wielopokoleniowych), następne dwa i pół wieku, aż wreszcie pod koniec lat czterdziestych XVII wieku pojawił się Aahalt, zwany też Væhltem lub Waheltem. Nieznana pozostaje zarówno data, jak i okoliczności jego narodzin. Z licznych legend o nim można wydobyć jedynie fakty, że władzę objął właśnie w tamtym okresie i zjednoczył lud amatorski wokół siebie, mówiąc o potrzebie migracji. Przywództwo zapewne zawdzięczał kryzysowi odnośnie kierunku dalszej tułaczki, który trwał w tamtym okresie. Tak, w nieco zmitologizowanej wersji, przedstawia to Jöžéf z Köñöpii (1844-1909) w swojej "Kronice dziejów amatorskich" (1899):