Walka trwa do momentu poddania się jednej ze stron (lub połamania jej przez przeciwnika wszystkich członków). Okazjonalnie organizowane są zawody i turnieje bachobachu, zwykle przy okazji świąt lub festynów.

Bachobach prawdopodobnie upowszechnił się w regionie w XV i XVI wieku. Topory, miecze, włócznie i wszelka broń biała została zastąpiona w pojedynkach przez kije w celu zwiększenia bezpieczeństwa walczących. Nazwa pochodzi od dźwięku naśladującego uderzenie.

Są to znane w okolicy stwory, o których od dawna krążą opowieści. Według lokalnych wierzeń mają one postać człekopodobnych żab. Żyją one na bagnach, w gąszczach opodal zbiorników wodnych lub w głębokich wilgotnych jamach. Są aktywne głównie nocą lub w czasie deszczu, i stronią od światła słonecznego. Zazwyczaj unikają ludzi. Według niektórych opowieści mogą być pomocne i przyjazne, według innych płatać drobne figle. Ale krążą też opowieści o złowrogich Żaboludziach, topiących i pożerających ludzi. Dlatego według tubylców powinno unikać się ich i miejsc gdzie żyją, szczególnie nocą. Najczęściej ofiarami Żaboludzi padają samotne dzieci. 

 

Większość mieszkańców Trinitzu jest przekonana o autentyczności Żaboludzi. Od czasu do czasu słyszy się o tym, że ktoś dopatrzył się gdzieś Żaboluda, lecz do tej pory nie udało się pochwycić żadnego osobnika. Dlatego większość autorytetów naukowych wątpi w ich istnienie. Choć według nielicznych naukowców ich istnienie jest prawdopodobne. Według jednej teorii może być to odizolowane plemię, ich wygląd może być wytłumaczony deformacjami na skutek wielopokoleniowego chowu wsobnego.