Mit Lehnsberski

Mit Lehnsberski jest jednym z najstarszych zachowanych tekstów literatury starowinkulijskiej sporządzanej najpewniej pod koniec XII wieku na podstawie dawnych baśni i legend ludowych. Możemy w nim doszukać się pozostałości dawnej mitologi środkowej Winkulii. Zgodnie z legendą po stworzeniu ludzi i założeniu przez nich pierwszych państw na ziemię spadł nieoczekiwany kataklizm, jakim było pojawienie się rasy przybyszów z gwiazd. Doprowadziło to do upadku pierwszych cywilizacji i uczynienia z ludzi na wiele stuleci ich niewolników. Najeźdźcy mieli min. założyć miasto Lehnsberg oraz ustanowić je stolicą swego państwa. Panowanie ich nad ludźmi zakończyło się jednak wraz z okresem zmian klimatycznych, które doprowadziły ich rasę na skraj wymarcia. Ich zdziesiatkowana populacja nie mogła już dłużej narzucać swego panowania ludziom, którzy przetrwali ukrywając się głęboko pod ziemią na pustyni Siyah. Bóg Óssan pozwolił ludziom odbudować swoje dawne państwa i żyć wolnymi, jednak przepowiedział również powrót przybyszów i zagładę ludzkości, po której miały nastąpić nowe rasy i ich cywilizacje. 

Z ust od ust idzie historia przekazywana przez ludy szwecilandzkie, od momentu założenia państwa. A mowa w nich o  Luggenie, założycielem Czarnokrajestanu będącym. Powiadają, że żył on w lasach i drewno na swój i innych opał sam ciął, swą chatę sam w sercu jego wybudował, a i dzikie zwierzęta łaskawe dla niego były i oswoić się dały. Samotny jednak on był i nikt go nie chciał odwiedzać, gdyż każdy bał się że ofiarą zwierząt padnie zanim do chaty jego dotrze.

 

Wobec tego Luggen chcąc aby ludzie odwiedzać go śmielej chcieli, drzewa wyciął aż do szlaku głównego, bo bały się dzikie zwierzęta wyjść z lasu, a chować się w gęstwinie wolały. Myślał więc Luggen, że skoro teraz nie ma obawy przed napaścią przez dzikie zwierzęta to śmielej też odwiedzany będzie. Chata jednak w sercu puszczy była, a deszcze często wtedy padały w tej okolicy. A na szlaku powstało bagno, które ciężko było przemierzyć i tak Luggen dalej był samotny.

 

W końcu znalazł on drewno tak wytrzymałe, aby stworzyć z niego deski dobre do przeprawienia się przez bagno. Rozłożył on je wzdłuż szlaku i zbudował ogromny i trwały pomost, który nawet pod najcięższym koniem nie mógł się zawalić, a deszcz nie mógł go zamoczyć. Jednak nadal był samotny, bo ludzie widzieli, że jego drogi są drewniane, a drogi do innych miejsc są z asfaltu.

 

Wpadł wobec tego w złość Luggen i zdecydował się, że od teraz drewna nie będzie dostarczał do miasta i bunt wielki ogłosił. A że był jedynym drwalem w okolicy, to szybko drewna w mieście zabrakło i opału nie było i stocznie pracować przestały. I domy budować przestano, bo nie było budulca wystarczająco. Wobec tego ludzie przybywać zaczęli do Luggena, aby ten zaczął drewno dostarczać, lecz ten cały czas opierał się. Nie uległ on namowom, pomimo próśb i gróźb, pomimo nalegań i rozkazów. W końcu od ziemi nanoszonej na drewniane deski, tworzące pomost stały się one czarne, jak drewno hebanowe.

 

Luggen natomiast, pomimo tego, że odmówił dostarczania drewna do miasta, znalazł osoby, które poparły go i założył Związek Leśniczy, który później przerodził się w państwo, które od koloru desek, po których Luggen zaczął kroczyć w momencie ogłoszenia niepodległości, Czarnokrajestanem nazwał.