Dowódca garnizonu kanugardziego Hans Zügermann, pojawił się przed budynkiem Stanów Generalnych, wkraczaj krokiem równym i żwawym na jego teren. Drzwi frontowe oraz tylne zostały już wcześniej obstawione przez jego ludzi, a w swoim pobliżu miał jeszcze kilkudziesięciu innych członków swojej obstawy, których wprowadził do budynku. Nastąpił krótka wymiana ognia pomiędzy wojskiem, a strażą marszałkowską, w której ranny został jeden z funkcjonariuszy, poczym reszta oddala się w niewolę. 

Zügermann przeszedł się pustymi korytarzami ze swoją ekipą i wyważył drzwi prowadzące do sali obrad. Teraz oczy wszystkich trzydziestu pięciu deputowanych i pięciu członków rządu skierowały swój wzrok na niego. Wszyscy zamilkli. Prezydent von Hohenburg przerwał chwilę milczenia i rzekł;

— a teraz proszę państwa o przyjęcie tego aktu! 

*
*     *

III Królewskie Siły Zbrojne 

Wasza Ekscelencjo panie przewodniczący,

Wysoka Izbo!

Obywatele!

Z dzisiejszym dniem witamy nowy, piękniejszy okres w dziejach naszego państwa, jakim jest powrót po dziesięcioleciach tronu królewskiego. Trzy lata istnienia naszego kraju, liczne kryzys państwowości, partyjniactwo i w końcu upadek naszego kraju, udowodniły najak wątłych podstawach funkcjonowała dotychczas nasza republika. Związek Winkulijski ma do wyboru dwie drogi — jedna z nich prowadzi przez republikanizm wprost w marazm i w ostateczną przepaść, jaką powinniśmy za wszelką cenę uniknąć.

Dlatego też nie mogąc dłużej patrzeć na coraz mniej wydolny system sprawowania władzy, który na próżno staraliśmy się zreformować, podjęliśmy trudną, ale też konieczna decyzję o rozwiązaniu Stanów Generalnych i przejęcie całej władzy przez rząd z rodziną królewską na czele. Stabilność silnych jednostkowych rządów nie ulega najmniejszej wątpliwości, a  dziedziczna formuła legitymizacji rządów ją tylko umacnia i dodaje potrzebnego nam jak nigdy wcześniej waloru fabularnego.

Nie pragnę być mimo to władcą ograniczonym do narzucania bezwzględnie swej woli podanym. Pragnę wyciągnąć rękę z ofertą współpracy do wszystkich ugrupowań parlamentarnych, a także tych zmarginalizowanych przez postegvalistyczne elity ugrupowań narodowych. Pragnę aby moje rządy stanowiły epizod jedynie otwierający pewną ścieżkę rozwoju Związku Winkulijskiego w poszanowaniu dla tradycji i pracy włożonej przez wszystkich Winkulijczyków.

I dlatego też zdecydowałem się przyjąć imię monarsze Jana II ku pamięci wielkiego Winkulijczyka, Wielkiego Księcia Winkulii Hansa von Heintschela. Niech imię to stanie się symbolem nowej Winkulii patrzącej w przyszłość wraz z dumą z własnej historii, kultury i bogatych tradycji. Winkulii która nie odtrąci, żadnego ze swoich synów i córek.

Przechodząc jednak do konkretnych celów i zamierzeń polityki rządu królewskiego. Życzeniem jest naszym, aby Jego Ekscelencja Mateusz Żmigrodzki — o ile tylko będzie tym zainteresowany objął przynajmniej na okres przejściowy funkcje Premiera Rządu Królewskiego. Korona pokłada olbrzymie nadzieję w doświadczeniu i umiejętnościach tak zasłużonej persony jaką jest niewątpliwe Arcyksiążę Żmigrodzki. Pragniemy zanadto wyróżnić wszystkich pozostających wciąż z nami wielkich mężów stanu takich jak Henryk Wespucci, Franciszek Paderewski, Alfred Fabian von Tehen-Dżek i Artur Kardacz wyróżnić zaszczytami za ofiarną służbę narodowi.

Korona szczególną troską obejmie bliską nam kwestie rozwoju kultury i sztuki. Przy wsparciu Rządu Królewskiego pragniemy odbudować Królewską Akademie Sztuk Pięknych w Kanugardzie i objąć królewskim mecenatem także inne dziedziny sztuki, ale przede wszystkim poezje i literature, tak potrzebną w dzisiejszych ciężkich dla mikronacji czasach. Nie zapomnimy także o rzeczach niemniej praktycznych, takich jak chociażby reforma ustroju oraz systemu podatkowego. O tychże zamiarach korona będzie informować naród na bieżąco.