Osacyzm (ósazgesk) jest tradycyjną religią Ossaków zamieszkujących pogranicze Związku Winkulijskiego, ZKRM oraz Westlandu. Wyznawców tej religi nazywa się zazwyczaj osakami (Óssan) dosłownie "wyznawcy Oesa".

 

   Początki Osacyzmu sięgają VII wieku naszej ery, gdy swe nauki zaczął głosić prorok o imieniu Nerbyzyj zamiekujacy obszary północe dzisiejszego Wielkiego Księstwa Osaczeskiego. W tamtym okresie plemiona "osackie", tworzyły na rozległych i słabo zaludnionych obszarach południowej i środkowej Nordaty własne księstwa, częstokroć tocząc ze sobą wojny i wyniszczając się nawzajem. Nerbyzyj należał do osaczeskiego rodu arystokratycznego Herakinów, władającego jednym z najważniejszych księstw osackich. Widząc powszechny kryzys upadającego państwa — cierpienie, głód, niesprawiedliwość społeczną, makiaweliczne gry na dworze książęcym i beznadzieje położenia w jakim znajdował się caly jego naród, postanowił oddać władze Herakinowi II i udać się na północ, gdzie zamieszkał sam w górskiej grocie w Kahimakanach. Po blisko roku medytacji o przebywania w odosobnieniu od ludzi, Nerbyzyj doznał pierwszego obiawienia. Był to anioł, który nakazał mu głosić nauke o jedynym prawdziwym bóstwie jakim był Óss, jeśli chce, żeby jego naród uniknął zagłady. Nerbyzyj ruszył niezwłocznie w drogę po calym Osaczesku głosząc swe nauki etyczne i wzywając lud do wyrzeczenia się starych Bogów. Kilkaset lat później, nauki Nerbyzyja pozyskały wielką popularność, w miare postępującej unifikacji ludów osaczeskich wobec zagrożenia z zewnątrz i zbliżającego się upadku państw osaczeskich pod naporem sił zewnętrznych. Pomimo ostatecznego zniewolenia narodu osaczeskiego, nowej religi udało się skonsolidować naród i przetrwać do dnia dzisiejszego.

 

    W czasie największych prześladowań religijnych jakie doznali Osacy na wschodzie kraju (XIII i XIV w.) . Najważniejszym ośrodkiem kultu religijnego Osacyzmu stało się miasto Jazq (Jaskie) na wschodzie dawnej DRWMO i obecnej Koribii. Miasto to ze względu na fakt iż było położone na głównych szlakach handlowych w regionie oraz ze względu na fakt bliskości do obszarów Osaczeska winkulijskiego, było idealnym schronieniem dla wyznawców Osacyzmu. W Jaskim znajduje się także grób proroka Nerbyzyja, oraz poświęcone jemu sanktuarium, do którego przyjeżdżają wierni z całego świata. Do 2018 roku w Jaskim znajdowała się także główna siedziba Wielkiego Zakro (najwyższego kapłana Osacyzmu), który obecnie rezyduje, bliżej miejsca obiawienia proroka, w Sahaarbacólata. 

 

     Na początku XVIII wieku w świecie osackim zaszły istotne zmiany — zaczęły pojawiać się świeckie ruchy osackie, pojawiły się nowe nurty osacyzmu, częstokroć ostro krytykowane przez Zakronistczne elity religijne. W tym czasie powstało chociażby Prorocze Przenicowanie Prawdy Wszechobecnej Myśli, które zostało uznane na mocy uchwały Rady Zakronów uznane za herezje (1743) oraz wygnane trzy lata później przez Raghalla Jazq. Jednak Prorocze Przenicowanie Prawdy Wszechobecnej Myśli, wywarło znaczący wpływ na reformy religijne w łonie Osacyzmu i przyspieszyło proces kształtowania się świeckiego narodu osaczeskiego. 

 

    Nie ustały prześladowania wyznawców Óssa, którzy padali ofiarami pogromów w latach 1779, 1803-1804 oraz w latach 1879 i 1923, ostatni wielki pogrom (Uórr) nastąpił w 1946 roku, zaś dopiero w latach 50 XX wieku, Osacy uzyskali zrównanie swoich praw z obywatelami winkulijskimi (tudzież muratyckimi) innych religii. W 2017 roku DRWMO uzyskała niepodległość, obejmując jednak tylko część ziem osaczeskich. Rok później kraj upadł i naród osaczeski poraz kolejny został pozbawiony własnego kraju, lecz mimo to większość Ossaków uważa się za obywateli państw, które zamieszkują, jednak z poczuciem pewnej odrębności wynikającej z odrębności, religijnej, kulturalnej i etnicznej. 

 

Grota proroka Narbazyja we wiosce Sahaarbacólata (jaskini objawień) w Kahimakanach. 

 

Obyczaje. 

 

Choć Ossacy na codzień używają języków urzędowych państw, jakie zamieszkują, językiem liturgii, wciąż pozostaje ich rodzima mowa Dryht, w której napisana jest najświętsza księga Osacyzmu Haserment. Głównym świętem Osacyzmu jest święto objawień przypadające 5 kwietnia. 6 kwietnia rozpoczyna się według kalendarza osaczeskiego nowy rok. Osacy kończą słowa modlitwy słowem "Ament", które wkrótce potem zapożyczył także Latereizm. 

 

  Za święte zwierzę Osacy uważają Orła, jako symbol dobrej nadziei, co związane jest z legendą (niepotwierdzoną w Harmencie), jakoby wysłannik Óssa miał się jemu objawić w tej właśnie postaci. Orzeł jest uznawany, za jeden z symboli ich kraju, i jeden z najważniejszych symboli religijnych, zaraz po tzw. "słońcu osackim". 

 

Wnętrze osackiej świątyni w Kanugardzie

 

    Osacy wierzą w istnienie jednego Boga, twórcę wszechświata, którym jest Óss, manifestujący swoją obecność poprzez dzialność przyrody. Celem życia człowieka jest ciągle samodoskonalenie i stawanie się lepszym, aż do momentu w którym Óss uzna człowieka za godnego, pełnego zjednoczenia z nim (Mykktrau). Wierzą w wędrówkę duszy (reinkarnację) do kolejnych cielesnych postaci oraz w to, że dzięki ciągłemu odradzaniu możliwe jest stopniowe oczyszczanie do czasu osiągnięcia pełnego pojednania z bogiem. Częstą praktyką stosowaną przez Ossaków jest medytacja. Ossacy wyrzekają się stosowania przemocy. Podstawową zasadą Osacyzmu jest idea niesprzeciwiania się złu przemocą; z niej wynikały dalsze szczegółowe nakazy. W odpowiedzi na dostrzeżone złe czyny Osacy winni dokonywać aktów miłosierdzia, poświęcać się dla bliźnich, nigdy zaś nie próbować zwalczać zła złem, bo to prowadzi do mnożenia się ludzi zdeprawowanych. Z tego powodu częstokroć powołując się na swoje przekonania religijne Osacy odmawiali min. służby w wojsku czy też płacenia podatków. 

 

   Główną księga Osacyzmu jest Haserment, spisany przez jednego z uczniów proroka. W Hasermencie zawarte sa podstawowe nauki etyczne i podstawy teologiczne religi. Nad poprawnością interpretacji pism stoi Wielki Zakronit — Rada dwudziestu Zakronów (kapłanów), której przewodniczy dożywotnio Wielki Zakron. Funkcja Zakrona, przechodzi zazwyczaj z ojca na syna. 

 

Współczesność.

 

Współczesnie liczebność Ossaków szacuje się gdzieś pomiędzy 3,400 000 a 4,400 000 z czego ponad półtora miliona zamieszkuje Związek Winkulijski. Obecnie liczba wyznawców Osacyzmu wskutek wieloletnich prześladowań i dawnego niszczenia osackiej kultury, systematycznie maleje. Od pewnego czasu podejmowane są jednak pewne działania ze strony rządu Związku Winkulijskiego w celu ocalenia osaczeskiej kultury i odrębności religijnej.

Przeniesiono z archiwalnego działu Osaczesko
http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=583

[22 maja 2021 r.]
[Lekko zmieniłem formatowanie tekstu.]