W starym dobrym Sanbudti — w dawnej stolicy potężnego imperium Saracenny (i ważnego ośrodka religijnego zarówno dla muzułmanów jak i dla Apostolskiego Kościoła Winkulijskiego), znajdowała się knajpa przy starym bazarze miejskim. W powietrzu unosił się zaduch, oraz szmery i urywki rozmów ludzkich. 

W namiocie w którym ktoś prowadził restauracje, przebywały początkowo dwie osoby, które obserwowały tłum mijających ich ludzi. 

— czyli wiesz, co planują nowe władze krajowe? 
— to, chyba już każdy wie 
— więc wiesz, co stanie się z bezcennym dziedzictwem Neb Tawi, jak powiedzą, że zabraknie im pieniędzy na spłatę i zaciąganie kolejnych pożyczek? 
— ograniczą wydatki? 
— nie durniu, tego to na bank nie zrobią, wiesz za to co zrobią? Sprzedadzą majątek publiczny, a pieniądze z jego sprzedaży wezmą dla siebie. W istocie nowy rząd został sformuowany w głównej mierze przez zaufanych ludzi Egvaleone — znanego winkulijskiego mafiozy. 
— ale społeczeństwo nigdy na coś takiego się nie zgodzi, to irracjonalne. 
— myślisz się, powiedzą że brakuje im kasy na spłatę długów zaciągniętych przez nasz rząd i przy okazji wsadzą nas do więzień. Dług publiczny wynosi w tym momencie 110% pkb, ale w 75% jest to własność Winkulijczyków, zaś tylko 25% jego wartości jest w rękach zagranicznych. Wydatki na obsługę długu publicznego mieliśmy jedne z najniższych na kontynencie. 

Erik chwilę rozejrzał się, poczym rzucił tylko jedno zdanie i ruszył w swoją stronę:
— zbierz ekipę, z którą wyruszymy do Neb Tawi, musimy zdążyć nim wyślą na ten teren swoją własną ekipę archeologiczną i uchwalą procedowaną w Stanach Generalnych ustawę o wyprzedaży mienia państwowego.