Osacy — naród zamieszkujący obszary południowo-wschodniej Koribi, NUPIĘ oraz połnocno-zachodni Egvalland. W przeszłości (do 2018 r.) zamieszkiwali własne państwo — Republikę Osaczesko zajmującą obszar dzisiejszej Koribi. Światową populację tej nacji szacuje się na około 950.000 ludzi, z czego blisko 500. 000 zamieszkuje wyspę Podland w Centrazji, zaś około 400.000 zamieszkuje Federację Nordacką, przeważnie Egvalland. Największym skupiskiem Osaków w Winkulii jest Kanugard (45.000 l.), duża społeczność osaczeska zamieszkuje również Sehirje (6000 l.)

Osacy od pokoleń zamieszkiwali obszary miasta Osaczesko (założone w IV w. n. e.), oraz okoliczne osady, które z czasem rozrosły się do rozmiarów wielkich miast — Allerburg i Jaskie. Początkowo państwo nosilo nazwę Arcyksięstwo Osaczeskie, jednak z czasem przekształciło się w republikę, a dokładniej w Demokratyczną Republikę Wolnego Miasta Osaczesko, później przekształconą w Republikę Osaczesko dnia 31 marca 2018 r. Państwo wkrótce nawiązało przyjazne stosunki z sąsiednią Winkulią rządzoną przez Aleksandra van der Egvala, jednakże bardzo napięte stosunki utrzymywane były z pobliską Unią Trzech Narodów, której polityka wobec Winkulii (którą zamierzała podbić) budziła sprzeciw osaczeskiej opinii publicznej. UTN był zdecydowanie wrogo nastawiony do Rep. osaczeskiej — tak damo jak do większości nowych państw. W skutek upadku najważniejszego partnera handlowego i militarnego RO w regionie — Związku Winkulijskiego, osamotnione państwo osaczeskie padło łupem najeźdźców z Kugarii. Rząd Osaczesko uprzednio zlecił Agencji Bezpieczeństwa Narodowego przygotować plany ewakuacji rządu oraz jak największej liczby mieszkańców z terenów Republiki. W efekcie sprawnie przeprowadzonej akcji w ciągu kilku miesięcy udało się ściągnąć z zagrożonego kraju ponad pół miliona ludzi, którzy wkrótce mieli udać się do swojej nowej ojczyzny w Centrazji — bezludnej wyspy Podland na zachód od Athos. Później Republika Osaczeska w dniu 1 czerwca 2018 r. zrzekła się władzy nad swoimi nordackimi terytoriami, a w lipcu tego samego roku stała się częścią Neokontynentalnej Unii Państw Integracyjnie Autonomicznych.

Spora część Osaków pozostała na kontynencie północnym i wyjechała do przyjaznej im Winkulii, w tym kilka tysięcy w Al-Aleman na zaproszenie lokalnych władz. Niebawem rząd Państwa Stanowego Al-Aleman ma zamiar rozpocząć na zmasowaną skalę działania, celem których jest ocalenie spuścizny tego narodu przed całkowitym zatraceniem.

W Sehirji doszło dziś do spotkania lokalnych władz z przedstawicielami osaczeskich towarzystw kulturalnych i społecznych działających na obszarze Al-Aleman. W wyniku spotkania, uzgodniono min. wsparcie dla inicjatyw kulturalnych imigrantów z dawnej DRWMO, oraz współpracę przy organizacji lokalnych obchodów II rocznicy powstania Związku Winkulijskiego. W związku ze zbliżającą się rocznicą, władze planują otworzyć wystawę w pałacu lennika Al-Aleman, poświęconą roli Republiki Osaczesko i jego mieszkańców w historii najnowszej Winkulii,clokalna społeczność osaczeska oraz władzę dysponują dość znaczym i ciekawym materiałem źródłowym, który czym prędzej należy upublicznić.

W związku z coraz intensywniejszą współpracą pomiędzy przedstawicielami mniejszości osaczeskiej w Al-Aleman i jego władzami, oraz ogólnonarodową debatą na temat rozwoju szkolnictwa w Winkulijskiej Republice Egvallandu, władze Państwa Stanowego Al-Aleman, oświadczają iż zamiar mają stworzyć na swoim obszarze uniwersytet, który będzie kontynuacją dumnych tradycji Uniwersytetu Państwowego im. Świetopełka Wielkiego w Osaczesku.

Społeczność Osacka w Al-Aleman i w całej Winkulii wystosowała do lennika Al-Aleman projekt przekształcenia lenna w Republikę Osaczesko, zwaną różnież Osaczeskiem wschodnim. Pomysł wiąże się z tym, że pierwotne ziemię osaczeskie (do których na ten moment nikt nie rości sobie żadnych pretensji) znajdują się pod panowaniem Królestwa Koribii, zaś Państwo Integracyjnie Autonomiczne wchodzące w skład NUPIA zorganizowame na obszarze wyspy Podland w Centrazji nie spełnia obecnie oczekiwań ludności osaczeskiej, która dąży do zachowania przynajmniej namiastki własnej państwowości. W ramach projektu wystosowanego przez osacką mniejszość w Winkulii północne ziemię Al-Aleman mają zostać zasiedlone przez dziesiątki tysięcy osaczeskich imigrantów z NUPIA i na tych ziemiach ma powstać kulturalny i polityczny rdzeń autonomii osaczeskiej na ziemiach Winkulii (warto zauważyć, że swego czasu rządowi DRWMO proponowano połączenie się ze Związkiem Winkulijskim, jednak propozycja ta została przez ówczesne elity polityczne Osaczeska odrzucone), obecnie Osacy upatrują w tym swą jedyną szanse na uchronienie własnego dziedzictwa przed nieuchronnym zatraceniem. Pozostałe trzy emiraty Al-Aleman (Libistyński, Gerslawski, Sehijrański) mają być przekształcone w jeden okręg Republiki Osaczeskiej o specjalnym statusie.