Za oknem kawiarni padał rzęsisty deszcz. Był ciemny wrześniowy wieczór, który rozświetlały jedynie nieliczne latarnie miejskie jakie wyrastały spośród vihreskiego krajobrazu i wnet bogato zdobione drzwi frontowe otworzyły się i w budynku schroniła się przemoknięta i przyodziana w czarny płaszcz postać. Dopiero po jakimś czasie do zebranych w tym osobliwym miejscu poetów, pisarzy, polityków i biznesmenów dotarło, iż mają do czynienia nie z zwyczajnym, szeregowym winkulijczykiem, a z samym Prezydentem ich kraju!

***

Erik znalazł gdzieś w kącie niewielki stoliczek i zamówił kawę. Nim kelnerka u której składał zamówienie odeszła od stolika, na przeciwko Wiceprezydenta zdążył się usadowić pewien mężczyzna, w którym po chwili rozpoznał swego dawnego przyjaciela i współpracownika z czasów kiedy pełnił w Netopi zaszczytną funkcje Palatyna.

— o proszę, jak natrafiłeś na mnie przyjacielu i co tam u ciebie nowego i w naszej kochanej Netopi słychać? wszakże nie jestem ostatnimi czasy na bieżąco. Sam wiesz, wiele miałem do roboty w centrali.

— eee.. wiesz tam, u mnie jak zwykle nic ciekawego, poza tym, że córka za miesiąc wychodzi za mąż — napewno zostaniesz na nie zaproszony i wogóle jeszcze raz dzięki wielkie za to, że załatwileś mojemu synowi pracę w Kanugardzie. Wiem, że na ciebie zawsze można liczyć! 

— to naprawdę świetnie! proszę ją ode mnie pozdrowić i przesłać jej i niemu moje najserdeczniejsze życzenia. Ale wiesz... ludzie mojego stanowiska nie przyjeżdżają tu bez powodu, przyjeżdżam tu by dopełnić wszystkich formalności przy zajmowaniu dóbr królewskich. Chciałem się zapytać o to jakie nastroje panują w Królestwie po likwidacji samorządu terytorialnego i o to o jakimi pieniędzmi zasilimy budżet państwa po nacjonalizacji majątku Króla. 

— nastroje daje się tu wyczuć mieszane, część ma za złe Królowi, że ich opuścił a część rozumie przyczyny dla których zdecydował się opuścić efen. To właśnie ta część najbardziej antyfederacyjna. 

— to znaczy, że społeczeństwo jest bardzo podzielone? 

— w rzeczy samej, jeżeli chodzi o pieniądze to rzeczoznawcy ustalili, że sprzedaż jednego góra dwóch jego pałacyków... czytaj zamków wygeneruje dostatecznie dużo kasy aby załatać dziurę budżetową, ale to temat na odmienną rozmowę. Mam dla ciebie za to informacje, która napewno cię zainteresuje! — 

Przyjaciel Erika zbliżył się do niego głową jakby chciał mu coś szepnąć na ucho, poczym zaczął mówić szeptem. 

— po mieście krążą plotki, wręcz legendy o tym, że Artur po twoim odejściu ze służby u jego boku ukrył na Zamku Królewskim w Gatedrot niezłą sumkę pieniędzy, ale to nie są żarty! mówię ci! Sam byłem pośrednio w to wszystko zamieszany, ale nie wiem wszystkiego, wiem, że część pieniędzy zabrał ze sobą, ale większość nadal tam jest! potrzeba tylko wynająć kogoś kto zajmie się wydobyciem skarbu z głębin labiryntu jaki, kazał stworzyć pod ziemią. 

— zgadza się, to o czym mówisz jest bardzo ciekawę, ale o jakich pieniądzach my mówimy i co z nimi zrobimy!? 

— osiemdziesiąt tysięcy renów plus do tego jakieś sto pięćdziesiąt tysięcy marek... 

***

Erik powrócił do swego gabinetu w jego willi na obrzeżach miasta, wyciągnął z kieszeni kluczyk z którym nigdy się nie rostawał i, który dawał swemu posiadaczowi wgląd do najważniejszych sekretów Egvallandu. Podszedł do wielkiej szafy na ubrania, w której tak naprawdę w najistotniejszym, górnym fragmencie znajdował się sejf, z którego pozyskał rzecz z pozoru błachą — najświeższe plany zamku w Gatedrot, jakie były w posiadaniu jego, egvallandzkiego rządu i egvallandzkich sił zbrojnych.

— pora pokazać cię światu! — powiedział sobie w myślach, poczym spojrzał się na młodą atrakcyjną sekretarkę. — ogłoś publicznie, że rząd poszukuje w całej Federacji Nordackiej sprawnej ekipy, która podejmie się zadania przeszukania zamku w Gatedrot i odnalezienia pieniędzy, które należą się Egvallandowi! Na zachętę napisz im, że w nagrodę za swą ciężką pracę otrzymają po pięć tysięcy renów każdy...

Pozwolę sobie jeszcze dodać w ramach motywowania do jakiejkolwiek aktywności w naszym pięknym kraju, kilka kwestii natury technicznej:

1.) mistrzem gry jest moja skromna osoba, ja dokonuje subiektywej oceny jakości opowiastki jaką nas uraczycie i na jej podstawie uznam, kto znalazł skarb i kto włożył najwięcej wysiłku w jego odkrycie. Z tytułu "zwycięstwa" nie przysługują żadne szczególne nagrody. 

2.) informacje odnośnie poszukiwań publikujemy pod tym postem do dnia 21 września, rozwijamy poszukiwania itp. Po tej dacie zrealizuje zapowiedź z pkt. 1.

3.) radziłbym (aczkolwiek nie zmuszam) opisywać swoje działania jako działania kolektywne (może być to nawet wymyślona grupa poszukiwawcza). Narracja może być dowolna, byle w miarę logiczna i nie naruszająca uchwalonych zasad.