Ewidentny dołek formy złapał nas na koniec pierwszej części sezonu. Przegraliśmy 4 mecz z rzędu i w żadnym z nich nie trafiliśmy do bramki rywali. Tym razem naszym katem okazał się Volkian. Nie dali nam szans, prowadzili spotkanie od początku, a bramki były tylko kwestią czasu. Zresztą pierwsza padła już po 15 minutach. Źle się dzieje, trzeba będzie przeprowadzić jakąś rewolucję, chociaż teoretycznie jesteśmy w trakcie jednej, ale nie działa ona najlepiej.

Dla poprawy nastrojów powiem, że tym razem nie przegraliśmy. Co prawda wygrać też się nie udało, ale zawsze coś. Rundę rewanżową rozpoczęliśmy więc od remisu 1-1 z Volkianem. Tym razem byliśmy stroną delikatnie lepszą. Bardzo delikatnie, ale po ostatnim meczu z nimi, to duży progres. Na prowadzenie wyszliśmy w 75 minucie dzięki Bo-Gunnar Billyssonowi, ale 12 minut później Wille Viiro wyrównał stan meczu. W tabeli nic się nie zmieniło, jesteśmy tuż pod kreską.

Nie ma grafiki bo Stempel nie działa.

Jak nie idzie to nie idzie. Znowu przegraliśmy, a Westland obił nas niemiłosiernie. Nawet jeśli na boisku nie było widać aż takiej różnicy, to wszystko im wpadało. A nam nic. Nie pierwszy raz zresztą. Ten sezon już możemy spisać na straty, a teraz rozpoczynamy walkę o to, żeby nie być losowanymi ze słabego koszyka. Chociaż na pewno będziemy, bo to już taka nasza tradycja. Pierwszy sezon po v-Mundialu mamy niezły, drugi fatalny, trafiamy do słabego koszyka, gramy w ciężkiej grupie, odpadamy w marnym stylu, a potem sekwencja się powtarza. I tak się jakoś żyje.

Bez zaskoczeń, przegrywamy z leotami na ich ziemi. Idzie nam w tym sezonie fatalnie, chociaż akurat ten mecz można było od początku zakładać, że wygrany nie będzie. W końcu spadkowicz i główny faworyt do awansu jeszcze w tym sezonie nie przegrał. Tak więc za bardzo się nie postawiliśmy, wiele nie próbowaliśmy zdziałać, także wynik sprawiedliwy.

Nareszcie przełamanie. Nawet jeśli w meczu z drugą najsłabszą drużyną ligi, która nie wygrała jeszcze w tym sezonie meczu, to i tak cieszy powiew nadziei. Obie bramki były identyczne i co najmniej niecodzienne. Otóż w obu przypadkach do rzutu wolnego na połowie przeciwnika podszedł nasz... bramkarz Torwald Blessenius i dwa razy idealnie dograł na głowę Gojko Vidinovicia. W ten sposób ogrywamy ZKRR i delikatnie zwiększamy szanse na utrzymanie. Przydałoby się jednak wygrać też z kimś nad nami.