Istniejące (i znane nam) na tym terenie grupy językowo-kulturowe to Daktanasztejczycy, którzy czasy świetności swojej cywilizacji mają już dawno za sobą - pozostały po nich osady nadrzecznych rolników oraz koczowniczych i półkoczowniczych mieszkańców pustyń Siyah i wyżyn Korundii, oraz kilka miast państw takich jak Zaschirz, Harppashiyia i Hutorga; proto-kahimakanowie - przodkowie późniejszych Goruzów i cześci innych ludów zamieszkujących Kahimakany; proto-saaracenni (protoplaści późniejszej Saaracenny); Neb Tawi - stanowiące najbardziej "rozwiniętą" kulturę w tym czasie; proto-loké i proto-mazambir - przodkowie ludów występujących w narracji Czarnokrajestanu). 

 

Około 800 - 700 p.n.e. mamy też rozkwit kolejnej kultury ( zaznaczonej na pomarańczowo, nie mam nazwy na nich). Jej dokładna geneza jest na razie nie znana, wiadomo, że byli semitami spokrewnionymi w jakimś stopniu z proto-saaracennami i Daktanasztejczykami). Utworzyli oni miasta państwa jak Huryia, Sehirja i Darahija, posiadali rozwniętą żeglugę i handel morski, nawiązując liczne relacji z innymi kulturami regionu.  

https://kustosz.stempel.org.pl/1190/100365773012206751.png 

Jako, że zamierzam wrócić do tematu pradziejów Winkulii, ze szczególnym uwzględnieniem jej wpływu na nasz obecny kształt, chciałbym wysunąć propozycje zdaję się, że zgodną z wcześniejszymi ustaleniami aby uznać Goruzinów, Izborczykow i Chersów za plemiona batawskie, Alemańczycy to potomkowie zwinkulizowanych semitów. Jeśli zaś chodzi o Neb Tawi to tu już mamy największy problem. Jako, że dążę to stworzenia jednego "spójnego" narodu winkulijskiego, a Neb Tawi jest jak na mój gust ciut zbyt egzotyczne w ten formie, to pomyślałem że może w takim razie przyjąć, że cywilizacja nebtawska upadła ok. V wieku naszej ery pod naporem protowinkulijskich Kanugardów, podobnie jak imperium zachodniorzymskie pod wpływem Cherusków. Rozpoczęło to na półwyspie wieki ciemne charakteryzujace się rozpadem kultury i dominacją winkulijskich księstw. Kres wiekom ciemnym położyłby wówczas Holmenda Wielki, który odegrałby podobną rolę w dziejach półwyspu jak Karol Wielki w dziejach Europy, potem Winkulia mogłaby ponownie ulec rozbiciu dzielnicowemu, które trwałoby de facto do XIX wieku. 

Spuścizna po Neb Tawi mogłaby zostać ponownie "odkryta" w okresie XIX wieku i pełnić rolę mitu narodowego jak sarmatyzm u polskiej szlachty. Kanugardów pod wpływem kultury starożytnej Nebtawii przyjęliby niektóre ich zwyczaje np. portrety trumienne i popularyzować styl architektoniczny dawnego Neb Tawi jako winkulijski styl narodowy.