Na lotnisku w Desovie było gwarno. Nieczęsto bowiem na ojczystej, zanahoryjskiej ziemi można gościć tak znamienite osoby, jak dwóch Królów w jednym momencie. Media grzmiały od natłoku informacji, a wielu z nich nadal nie mogło ogarnąć swojego sprzętu tak, aby wszystko co ważne było widoczne i słyszalne, a otoczenie miało jak najmniejszy wpływ. Cały plac został zabezpieczony przez służby Volksguarde, a Kongversaherheit ukryło się w różnych miejscach, aby móc odpowiednio szybko zareagować na wszelkie zagrożenia, czyhające na monarchów. Słowem, Desova była dzisiaj miejscem stacjonowania niemalże wszystkich służb bezpieczeństwa, a jednocześnie miejscem dosyć głośnym, przez media masowe, nadające na terenie Związku Winkulijskiego.

 

Przy lotnisku czekała już rządowa limuzyna, którą monarchowie mieli przemieszczać się po mieście, w którym przygotowano masę atrakcji dla goszczącego monarchy. O wszystko JKM Alfred zadbał osobiście, licząc że JKM Piotr będzie zadowolony z przebiegu wizyty. Gdy tylko samolot, którym przemieszczał się monarcha wylądował, służba pomogła mu wydostać się z samolotu oraz zabezpieczyła bagaże, które były niezbędne królowi. Po serii pytań od mediów, które nie pozwalały im przejść przez plac, w końcu udało im się dotrzeć do auta, którym mieli ruszyć w kierunku Desoviańskiego Parku Narodowego, czy jak to zwykli zwać lokalni - Parku Narodowego Krzeny, czyli największego i najpiękniejszego miejsca tego typu w całej Winkulii.

Gdy w końcu udało im się dostać do limuzyny, JKM Alfred nie mógł postradać się z radości z wizyty, której nawet nie starał się ukrywać.

 

- Bardzo się cieszę, że udało Ci się odwiedzić Winkulię. To naprawdę wielka szansa na rozwój zarówno Naszego, jak i Waszego kraju. Cieszę się, że możemy dzisiaj się spotkać.

Po kilku chwilach rozmowy, która była głównie wyrażaniem radości ze spotkania przez obie strony, wsiedli do limuzyny, która ruszyła w kierunku parku narodowego. Alfred nie zamierzał rezygnować z rozmowy w trakcie jazdy, która zbiegła się z różnymi tematami międzynarodowymi.

 

Desoviański Park Narodowy, położony w dolinie rzeki Wiana, czy jak to wolą pierwotni mieszkańcy tych ziem – Krzena, to jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. Malownicze widoki, tworzone przez podmokłe tereny lasów, połączone z cudowną rzeką oraz oświetleniem pozwala na uchwycenie niesamowitych obrazów na żywo. Nic nie potrafi tak zaprzeć tchu w piersiach, jak oglądanie przelatującego w tym krajobrazie klucza żurawi. Liczne drzewa dają mnóstwo czystego powietrza, którym można oddychać do woli, bez obaw na jakiekolwiek skutki uboczne.

 

Monarchowie ruszyli wyznaczonym szlakiem. Wędrówka nie była szczególnie długa, zważywszy na podróż JKM Piotra Jankowskiego, niemniej udało się zobaczyć naprawdę wiele różnych rzeczy. Głównym punktem wędrówki była chata leśna Luggen Lak-Mastara, założyciela Republiki Czarnokrajestanu w 1899 roku. Co prawda, nie jest to legendarna chata, będąca siedzibą stowarzyszenia drwali, będącego pierwszą organizacją kraju, niemniej również była warta odwiedzenia, jako jedno z nielicznych miejsc, w którym architektura dostała się poza granice Czarnego Kraju.

 

 

Monarchowie złożyli kwiaty pod domem, jako hołd dla założyciela Czarnokrajestanu, a następnie ruszyli dalej, w celu zakończenia wędrówki. Ozdoby będą leżeć tutaj jeszcze przez długi czas, ponieważ ze względów bezpieczeństwa lokalne służby nie pozwalają na odwiedzanie tego miejsca zbyt często, czyniąc je dosyć elitarnym dla odwiedzających i bardzo kosztownym.

Wracając z wędrówki nie sposób było nie zobaczyć zagród, w których znajdowały się liczne gatunki zwierząt, które ciężko jest spotkać gdziekolwiek indziej. Na szczególną uwagę zasługiwał zając dwukugarski, który po upadku Chanatu Kugarskiego musiał ruszyć na wschód w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca do życia, które znalazł właśnie tutaj. Kłusownicy nie byli zainteresowani zajęczym mięsem ani skórami, co sprawiło, że doszło do licznego rozrodu, a teraz populacja tego zwierzęcia musi być ściśle regulowana przez władze parku.
 

  
Na skierowanie swojego wzroku zasługiwał również żółw wagarski, który pojawił się tutaj po jako gość z sarmackiej Wagarii, gdzie warunki naturalne, zmieniając się nie pozwoliły na dalsze funkcjonowanie tegoż w tamtych regionach. Znalazł on nowy dom w Desovie, dzięki czemu jego populacja na nowo powraca, chociaż bardzo powoli, ze względu na to, że żółwie wagarskie wykluwają się dopiero po 22 miesiącach, a samice znoszą jaja dokładnie raz na 2 lata, na przełomie listopada i grudnia.
 

 

W drodze do pałacu Jego Królewskiej Mości Alfreda Fabiana na monarchów czekała nadal jeszcze jedna atrakcja. Ich Wysokości odwiedzili w trakcie treningu reprezentację Związku Winkulijskiego, która szykowała się na zbliżający się v-Mundial. Piłkarze zdradzili kilka sekretów dotyczących swoich umiejętności, a także podzielili się wiedzą na temat efektywnej gry w piłkę nożną. JKM Piotr mógł również obserwować zmagania reprezentacji na treningu, a po nim otrzymał od drużyny pamiątkową koszulkę reprezentacyjną z podpisami całej kadry. – To chyba zostałeś naszym kibicem – zaśmiał się JKM Alfred, będący jednocześnie menedżerem reprezentacji.

 

Po zakończonej wizytacji na stadionie w Desovie ruszyli już do pałacu, w celu spożycia wieczerzy oraz dokonania formalności.

Dzisiaj doszło do nawiązania oficjalnych i przyjaznych relacji z Królestwem Bornfostu, w którym włada nasz serdeczny przyjaciel, Piotr Jankowski. Z ubolewaniem patrzę na datę podpisania traktatu, który mógł zostać sporządzony już dawno temu i podpisany kilka kadencji królewskich lub prezydenckich przede mną. Jestem jednak pewny, że pomimo opóźnień, do jakich doszło, nadal będziemy wspólnie działać ku wielkości i chwale Winkulii i Bornfostu. Wierzę, że przyjaźń pomiędzy naszymi krajami będzie dalej pielęgnowana, a kolejne inicjatywy same będą rosły jak grzyby po deszczu. 

Pragnę również zapewnić, że wszyscy obywatele Bornfostu są mile widziani w Związku Winkulijskim i z pewnością mogą liczyć na nasze wsparcie, zarówno na naszym, jak i na waszym "podwórku". Serdecznie dziękuję w tym miejscu również JKM Piotrowi Jankowskiemu, dzięki któremu możemy tutaj dzisiaj stać. Wasza Królewska Mość, oddaję Wam głos!