Zanahoryjskie namioty kulinarne

Tradycyjny smak kuchni zanahoryjskiej jest tylko jeden i jest zawsze eksponowany na wszelkich tego typu wystawach. Rzeczony smak w rękach dobrych gospodyń jest w stanie wyjść z mroku zwykłego dodatku i stać się głównym elementem potrawy. To właśnie marchew jest do teraz najważniejszym elementem kuchni regionu, która chociaż jest smaczna, to przyćmiewana bywa przez zagraniczne potrawy, będące po prostu bardziej przystępne w przygotowaniu i po prostu atrakcyjniejsze dla młodych konsumentów.

Wśród przysmaków przygotowanych do darmowej degustacji przez gospodynie znalazły się jednak bardzo proste potrawy. Głównym rarytasem, którym można zajadać się przy namiocie są pierogi z farszem ze startej na dużych oczkach marchewce z chrzanem oraz czosnkiem. Marchew w pierogach nie różni się znacząco od tej, jaką dodajemy do większości potraw w postaci surówki, chrzan oraz czosnek nadają jej wyjątkowego, ostrego charakteru. Można je jeść od razu po ugotowaniu, tak jak przygotowały je gospodynie z Zanahorii, ale równie smaczne są rumiane prosto z patelni. Dodatkowo, można podawać je z sosem pieczeniowym, który idealnie komponuje się ze smakiem marchwi.

Natomiast dla osób niemających ochoty na dania wytrawne przygotowano również coś słodkiego. Na stoisku można spróbować idealnego ciasta marchewkowego, wypiekanego według 250-letniej receptury Grażyny z Karotek (obecnie, Książęce Miasto Zanahoria). Ciasto jest delikatne, miękkie i wilgotne, co pozostawia miejsce na suche i chrupkie orzechy laskowe, które wspaniale dopełniają rozpływające się w ustach ciasto. Niemniej, dla osób które za orzechami nie przepadają przygotowano również wersję z czekoladą oraz lukrowaną. Zachęcam serdecznie do degustacji.

Wieczorem natomiast na straganach pojawią się również napoje mocniejsze. Dla zaprzyjaźnionych spod lady panie mogą wyciągnąć coś kolorowego wcześniej, wystarczy się uśmiechnąć ładnie. Tylko nie mówcie, że Wam powiedziałem!

Alfred nie mógł oprzeć się psiakowi. Usłyszał jego imię w międzyczasie, kiedy para nadal młodych, chociaż już nie pierwszej młodości Edelków. Pies raczej nie wyglądał na zachwyconego stoiskiem, bo połowę zdemolował, ale nadal był pieszczochem. Faktotum pewnie nawet nie zauważyło, że pies im się znowu wymknął. Alfred zresztą znalazł go gdzieś pośród straganów i postanowił zadbać o niego, zanim właściciele go znajdą. Nie był agresywny, chociaż wydawać by się mogło, że właśnie taki będzie.

- Najmniej groźny pies, co najwięcej szczeka - pomyślał sobie, po czym zaczął pieścić przybysza.

W końcu na horyzoncie dostrzegł Lieselotte. W sumie, ciężko było jej nie dostrzec, a już szczególnie nie usłyszeć jej piskliwego głosiku, nawołującego zagubionego psa. Pomachał do niej znacząco, wskazując że ich zguba jest u niego, po czym podrapał Nunusia za prawym uchem. Widocznie mu się spodobało, bo gdy tylko Alfred przerwał, natychmiast jego ucho znalazło się pod jego ręką.